Categorie: Blog

Blog 5 13 juli 2011

Inpakken en wegwezen…

We rijden de file in. Het is woensdag, het eind van de middag en Maurits en ik rijden met een leeg vrachtwagentje in de regen terug naar Amsterdam. ‘Het jaar van de schlager’ is opgeslagen; door mooie herinneringen in ons hoofd, maar fysiek in de vorm van het ontmantelde decor dat nu in de opslag staat.

Gisteren speelden we de twintigste voorstelling, in de stromende regen! Na een geweldig succesvol Oerol verhuisden we van het bos op Terschelling naar een braakliggend stukje vervuilde grond in Amsterdam Noord. Daar moesten we de voorstelling opnieuw vormgeven tussen het riet, de parkeerplaatsen en studentencontainers. Hoe anders deze locatie ook was, ook dit zal de hangplek van de vrienden geweest zijn. Bovendien was de voorstelling toch weer intiem, terwijl toeterende auto’s voorbij reden. Het publiek zat nog dichter bij de acteurs en in een kleinere groep. Gelukkig konden we ook op Over het IJ het publiek veroveren in de prachtige avondzon. Er werden zelfs meer kaarten verkocht dan dat er aanvankelijk plek was en zodoende werden er op de derde dag extra bankjes bijgezet. Dinsdag avond werd het spannend, zwaar weer op komst. Aanvankelijk viel de regen mee, maar even voor half negen ging het ineens toch wel heel hard. En we wilden zo graag nog één keer! Door het enthousiasme van het publiek speelden we dus toch de laatste voorstelling in de storm. Het decor waaide half uit elkaar en alle acteurs waren verkleumd, maar oh wat een kick dat we het gedaan hebben!

Nu is iedereen wat melancholisch en moeten we bijkomen. Een enkel moet herstellen, schrammen moeten helen en het slaaptekort moet aangevuld worden. Wij rijden intussen de A10 op om zo direct de bus weer in te leveren en ieder ons eigen weg weer te gaan. Na genieten van een bijzondere tijd waarbij we van tevoren niet durfden te hopen dat het zo mooi zal worden. Na genieten van alle lieve en openhartige reacties van het publiek. En op vakantie zullen we allemaal nog blijven doorneuriën: wees niet te zuinig op je hart, op je hart, op je hart…

Dank iedereen voor het kijken, lezen en reageren. Hopelijk tot ziens bij de volgende voorstelling van BERG&BOS. Tot ziens!

Jolien Oudenampsen

Blog 3, 12 juni 2011

Overmoedig?

Dat een week snel kon gaan, wisten we natuurlijk al, maar dat er ook zoveel kan gebeuren, was wel een verrassing. Wat een succesvolle week. En tja, er volgt dus nu weer een over-positieve blog, hoewel we natuurlijk niet overmoedig moeten worden! We hebben nog vijf repetitiedagen en dan gaat Het jaar van de schlager in première!

Wat is er dan allemaal gebeurd? Zoals ik de vorige keer schreef was de regisseur er vanaf maandag bij. De scènes die toen al vorm gegeven waren werden aangescherpt. Alles is preciezer gezet en er is meer betekenis in gekomen. Zo hoeven acteurs niet altijd van de scene af, maar het kan ook spannend zijn als iemand achterop blijft staan. Het toevoegen van meer muziek als begeleiding was bij de scènes doeltreffend. Ronald Maneschijn heeft deze week een echte rol gekregen in het verhaal, hij achtervolgt de vrienden als schlagerzanger, soms is het leuk voor de personages en soms is het een vervelend heffend vingertje. De schlager kan de vinger op de pijnlijke wond leggen door in muziek heel direct te zeggen waar het op staat. Soms wil je dat helemaal niet horen. Op die manier wordt de voorstelling geen musical, maar zijn de liedjes onderdeel van het verhaal. Een heel mooie stap die voor meer diepgang zorgt.

Het jaar van de schlager wordt een breekbare voorstelling, waarin juist de schlagers als tegenkleur heel goed blijken te passen. Niet dood en verlies, maar juist de bijzondere vriendschap staat centraal, blijkt nu nadat we vrijdag al een volledige doorloop in kostuum en met decor hebben gedaan. De paar bekenden die als publiek fungeerden waren onder de indruk en gaven goede tips. Het was pittig zo’n doorloop omdat de meeste scènes pas net gemaakt waren, maar wederom was duidelijk dat we de goede weg blijven volgen.

Belangrijk was deze week ook omdat de kostuums er dus bij kwamen en er een tribune gebouwd is voor de 150 mensen die we iedere voorstelling hopen te ontvangen. Verder hebben we gisteren een heel grote stap gezet; de zaterdag stond in het teken van het decor. De basis stond er al, maar gaandeweg de week, bleek er nog het een en ander aangepast te moeten worden en bovendien vielen sommige delen al uit elkaar… Een klusdag onder leiding van Marieke met behulp van Floris, een superhandige meubelmaker en de twee geweldige vrijwilligers Paula en Sandra was dus nodig. Helaas kregen we eerst nog een lading regen over ons heen, maar dat mocht de pret niet drukken. Na een paar uur lekker werken veranderde de plek in het bos met wat decorstukken in een plek die altijd al zo lijkt te zijn geweest. Vooral de vrijwilligers hebben ervoor gezorgd dat onzichtbaar is dat er gegraven is. De hangplek van de vier vrienden is zo mooi geworden!

Reden genoeg om dit weekend in bijna euforische stemming in te gaan. We liggen perfect op schema en we komen vast nog hobbels tegen, maar we hebben er alle vertrouwen in dat we op Oerol echt iets moois hebben om te tonen aan het publiek.

En dan nog even de teken update: Het is niet meer te tellen, we zijn de vijftien gepasseerd, de een heeft er al zowat tien, maar er zijn er ook nog zonder. Leve de tekendraaier!

Tot zover. Volgende week natuurlijk weer een blog over de première en de tois.

Blog 2, 6 juni 2011

‘Het leven is een flipperkast?’

Op onze vrije zondag was het zomaar slecht weer met regen en onweer! We zijn verwend. We hebben een prachtige repetitieweek achter de rug en zijn inmiddels zongebruind (en verbrand). Verder houden we ons voornamelijk bezig met poker, zip zap broodrooster, mexen, cubben, Chinees worstelen en blufpoker. Daarnaast wordt al een paar dagen alles bezongen wat er gezegd en gedacht wordt en met een flipperkast in het decor komen we de dagen wel door. Oerol is nog lang niet begonnen, maar we zijn al in een feest stemming!

Natuurlijk moet er ook een voorstelling gemaakt worden en dat staat op de eerste plaats. De meeste teksten zitten er nu wel aardig in en afgelopen week zijn veel scènes uitgeprobeerd op onze mooie locatie. We hebben een bos tot onze beschikking, dus daar zullen we dankbaar gebruik van maken. Tussen de heuvels kun je de acteurs van verre zien aankomen en tussen de bomen kun je een spannende scène maken. Zo hebben we een spectaculaire opkomst met een bolderkar bedacht, hoewel hierdoor bijna het decor in puin lag…arme Lard… Wanda loopt met een forse tred over de toppen van de heuvel en Maurits en Koen rollen geregeld door het mos en de takken. Stiekem zijn ze allemaal bang voor teken (score eerste week: zes verwijderde teken verdeeld over drie personen) dus er wordt flink gesprayd voor we het bos in gaan, maar daarna is het vooral genieten van de fijne natuur.

De overgangen tussen de losse scènes is een leuke puzzel. Er zitten verschillende tijdsprongen in het verhaal; sommige scènes spelen in het verleden, anderen in het nu, en er worden zelfs sprongen in de toekomst gemaakt. Om het dan nog ingewikkelder te maken zijn er ook ‘droomscènes’ en is er een dunne scheiding tussen wat waar en niet waar is. Hoe maak je duidelijk wat wanneer is en hoe duidelijk moet het eigenlijk zijn?

Daarnaast maakte Jan weer prachtige liedjes en ook die moeten een mooie plek krijgen. Én natuurlijk Jan zelf, of zoals we hem nu noemen: Ronald Maneschijn (geïnspireerd op zijn piano, een Roland). Wie is hij en wanneer duikt hij op?

Driekwart van de scènes hebben nu een voorzichtige vorm gekregen en vandaag werd onder het toeziend oog van Erik, de regisseur die er vanaf nu bij is, een doorloop gehouden (met een perfect getimed luchtalarm er tussendoor). Vijftig minuten hard werken (‘wat moet ik zeggen’, ‘oh, nu moest ik eigenlijk daar staan’, ‘oei, dit loopt nog wat stroef’) en dan zit die eerste, altijd moeilijke en spannende doorloop erop met als resultaat fijne woorden van de regisseur waaruit blijkt dat we op de goede weg zijn, maar dat er nog veel verbeterd kan worden.

Vanaf nu zal er minder tijd zijn voor al die verslavende spelletjes en hebben we nog twee weken om te zorgen dat ‘Het jaar van de schlager’ een spannende, grappige, mooie en intrigerende voorstelling wordt.

En hierbij de eerste blog van onze dramaturge Jolien Oudenampsen:

Vlaggen hijsen

02-06-2011

En nu begint het echt!

Na een aantal kennismakende ontmoetingen, een weekendje praten en uitproberen op een landgoed in België en twee weken praten en improviseren in een muf repetitielokaal, zijn we nu echt allemaal op Terschelling aangekomen en zal ‘Het jaar van de Schlager’ vorm gaan krijgen. De voorstelling over een groep vrienden die altijd bij elkaar leken te blijven maar door een ingrijpende gebeurtenis plotseling uit elkaar vielen. Over hoe in één seconde een  leven kan veranderen. Wat als het anders was gegaan? Ze ontmoeten elkaar ergens in de toekomst bij hun oude vertrouwde hangplek.

Het eerste weekend op Terschelling stond vooral in het teken van het decor opbouwen. Timo, de decorbouwer, had de plannen van vormgeefster Marieke in Amsterdam al opgebouwd, maar omdat er nogal wat werk was op de locatie zelf werd het een weekend van graven, zagen en boren. Maurits en Rik kwamen ’s ochtends aan en konden gelijk aan de bak, in de regen, in het zand. De acteurs druppelden ook binnen en op maandag begon het spectaculaire decor er al aardig op te lijken.

Daarna kwam de eerste versie van het script. Twee weken praten en uitproberen had zijn vruchten afgeworpen, want Rik kwam met een mooie tekst boven water. Grappige teksten afgewisseld met spannende en heftige scènes. Soms voelen we al goud in onze handen! Op dinsdag en woensdag werden er voorzichtig wat eerste stappen gezet om scènes te ensceneren, maar er moest ook nog wat aan het decor gesleuteld worden en natuurlijk teksten geleerd. Zo zaten de acteurs ’s avonds alleen in een huisje, in de zon op een terrasje in Midsland of aan het strand te leren en heb ik de tijd om dit te schrijven.

Tussendoor worden er liedjes geoefend. Jan heeft schlagers geschreven, de levensliederen; herkenbaar, eenvoudig en licht sentimenteel. De muziek die per ongeluk aan stond in die ingrijpende seconde in het leven van de vier vrienden. De toepasselijke levensliederen van Jan zullen de voorstelling duiden. Eén van de liedjes is ‘Vera’ en dat mag al gehoord worden. Op 1 juni werd de vlag gehesen bij het Oerolkantoor in Midsland. Een plechtig moment dat werd opgevrolijkt met ‘Vera’, op een bankje, onder een boom in de zon. En zo vult Berg&Bos het eiland Terschelling met muziek en is het aanstaande Oerolfestival ingewijd. Nu moet ‘Het jaar van de Schlager’ zijn ultieme vorm gaan krijgen. Met de heerlijke zon en de ontspannende sfeer op ‘t Skylge is het hier heerlijk toeven. We zullen hard doorwerken… Wordt vervolgd.

Zie filmpje “VERA” tijdens het hijsen van de vlag voor het OEROLkantoor.